Ielze, begeleider bij de JP

Op het kortverblijfhuis waar ik werk, woonde Maarten*, een veertienjarige jongen met het syndroom van Down. Zijn ouders vonden het moeilijk om hem los te laten en met elkaar waren we op zoek naar een plek waar hij definitief kon wonen. Mijn doel was om dit emotionele proces voor iedereen zo prettig mogelijk te laten verlopen.

Humor, verdriet of woede begrijp je beter als je het ziet gebeuren dan wanneer je er alleen over leest. 

Toen het moment dat Maarten weg zou gaan dichterbij kwam, besloot ik filmopnamen te gaan maken. Natuurlijk is er een ondersteuningsplan, maar het is lastig om je toon, je houding of emoties in bepaalde situaties te omschrijven. Ik heb Maarten gefilmd als hij bijvoorbeeld moe was, als hij duidelijkheid nodig had, bij dingen die hij zelf kon, in het contact met zijn ouders. Humor, verdriet of woede begrijp je beter als je het ziet gebeuren dan wanneer je er alleen over leest.

Nadat medewerkers van de vervolgplek het filmpje bekeken en besproken hadden, heb ik een dag bij hen gewerkt en andersom zijn medewerkers naar ons toegekomen om te kijken hoe wij Maarten begeleidden. De overdracht is daardoor heel soepel gegaan en dat voelt goed, want je wilt toch dat het goed blijft gaan met iemand. Vanaf nu ga ik het filmen vaker inzetten.

*Maarten is een gefingeerde naam

Bekijk de andere waarden